Web Analytics Made Easy - Statcounter

مدیرکل هنر‌های نمایشی و رادیو نمایش گفت: در نظر گرفتن بخش مردمی در جشنواره‌ها می‌تواند استعداد‌های چشمگیری را در اقصی نقاط کشور معرفی کند.

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، دومین جشنواره ملی مستند رادیویی پژواک با هدف شناسایی و معرفی استعداد‌های حوزه مستند، اردیبهشت ۱۴۰۲ برگزار می‌شود.


در همین زمینه، «محسن سوهانی» مدیرکل هنر‌های نمایشی شبکه رادیویی نمایش درباره تاثیر برگزاری جشنواره‌های رادیویی بر ارتقاء سطح برنامه‌سازی گفت: همانطور که از درونمایه واژه جشن به معنای مجلس شادمانی و محفل سرور پیداست، جشنواره‌های تخصصی نیز فی نفسه نقش بسزایی در تقویت روحیه، نشاط آفرینی و انگیزه‌بخشی به سرمایه انسانی ایفا می‌کنند.

بیشتر بخوانید: اخباری که در وبسایت منتشر نمی‌شوند!

همچنین جشنواره‌ها با تقدیر آثار برتر، شاخصه‌های محتوای و ساختاری مطلوبی را ارائه می‌کنند، بنابراین از شأن الگوبخشی و سیاستگذاری برخوردارند. نشست‌های تخصصی و کارگاه‌های آموزشی نیز به عنوان بخش‌های جنبی فرصتی برای ارتقاء دانش و مهارت شرکت‌کنندگان هستند.


برای تقویت جریان مستندسازی در رادیو باید تلاش کرد
وی افزود: برای تقویت جریان مستندسازی در رادیو باید تلاش کرد و در این راستا پیشنهاد دارم. اول پژوهش محوری در فرآیند تولید مستندها، دوم توجه متوازن به تنوع موضوعات و ژانرها، سوم توجه به زیر ژانر‌های تخصصی مستند به ویژه قوم‌نگاری و مردم شناسی و چهارم پرورش نیروی انسانی متخصص در حوزه مستندسازی رادیویی.


علاوه بر مستند، نمایش‌های رادیویی هم مورد توجه قرار گیرد
سوهانی در پاسخ به این سوال که روند رو به رشد جشنواره‌های رادیویی را چگونه ارزیابی می‌کنید گفت: پیشنهاد می‌شود در افق دورنمای جشنواره‌های معاونت صدا، علاوه بر مستند، تمامی ژانر‌ها و قالب‌های برنامه‌سازی رادیو، به ویژه نمایش‌های رادیویی مورد توجه قرار گیرند. همچنین بین‌المللی شدن جشنواره، ارتقاء قابل توجهی را رقم خواهد زد.


جشنواره محفلی اثرگذار برای همگرایی میان مدیران، برنامه‌سازان و مخاطبان تبدیل شود
مدیرکل هنر‌های نمایشی و رادیو نمایش درباره تاثیر برگزاری جشنواره‌ها بر افزایش همگرایی میان مدیران، برنامه‌سازان و مخاطبان نیز گفت: قطعا جشنواره‌ها به شرط طراحی ساز و کار مناسب، حرفه‌ای و تخصصی بودن می‌توانند به محفلی اثرگذار برای هم افزایی‌ها و افزایش همگرایی میان مدیران، برنامه‌سازان و مخاطبان تبدیل شوند. حتی جشنواره‌ها می‌توانند جایگاه رادیو را در سطوح مختلف کشور ارتقا دهند و این مهم به ویژه با ارتباط فعال میان شبکه‌های اختصاصی و تخصصی با مخاطبان خاص خود رقم خواهد خورد و نقش و کارکرد این شبکه‌های رادیویی را در موضوع و زمینه‌های فعالیت ارتقاء خواهد داد.

ساخت مستند رادیویی به پشتیبانی مالی و امکانات لازم نیاز دارد
وی رقم‌های پایین برآورد در رادیو به ویژه در حوزه مستندسازی را یکی از عوامل مهم دانست که باعث شده کمتر به ساختار مستند در رادیو شود و گفت: تولید و ساخت مستند رادیویی فرآیندی دشوار، چالش برانگیز و هزینه‌بر است وبه پشتیبانی مالی و امکانانی نیاز دارد.


راه‌اندازی شبکه تخصصی مستند در رادیو اقدام بسیار مهم و استراتژیکی بود
سوهانی همچنین راه‌اندازی شبکه تخصصی مستند در رادیو را اقدام بسیار مهم و استراتژیکی برشمرد و گفت: افزایش دانش و مهارت و انگیزه‌بخشی به مستندسازان رادیویی در کنار افزایش معقول و متوازن برآورد‌ها و عمق بخشی محتوایی با پژوهش محورساختن تولیدات می‌تواند به رشد و شکوفایی هرچه بیشتر این ژانر کمک کند.


در حوزه مستند رادیویی، باید استعداد‌های برنامه سازی در اقصی نقاط کشور کشف شود
مدیرکل هنر‌های نمایشی و رادیو نمایش، «پایبندی به حقیقت و واقعیت»، «روایتی جذاب، خوش ریتم و شنیدنی» را انتظارش از یک مستند رادیویی دانست و با تاکید برکشف استعداد‌های برنامه‌سازی در حوزه مستند رادیویی گفت: توجه به عدالت فرهنگی مقوله مهمی است. ایران صرفا محدود به تهران نیست، بلکه یک جغرافیای فرهنگی فراتر از مرز‌های کنونی کشور است. در نظر گرفتن بخش مردمی در جشنواره‌ها می‌تواند استعداد‌های چشمگیری را در اقصی نقاط کشور معرفی کند. هر کدام از آن‌ها ظرفیتی هستند برای تولید مستند‌های شاخص و ماندگاری از فرهنگ‌ها و خرده‌فرهنگ‌های اقلیم و قومیت خود. مستند‌هایی که می‌توانند، چون قطعاتی مستند از یک پازل صوتی، هویت و فرهنگ و جغرافیای ایران زمین را ماندگار کنند.


بین‌المللی شدن جشنواره با بالابردن سطح رقابت نقش به سزایی در ارتقاء کیفی خواهد داشت
وی، بین‌المللی شدن جشنواره و حضور مستندسازان رادیویی خارجی در جشنواره را در کیفیت و ارتقای برنامه‌های برنامه‌سازان داخلی بسیار موثر دانست و گفت: بین‌المللی شدن با بالابردن سطح رقابت نقش به سزایی در ارتقاء کیفی خواهد داشت و همچنین فرصت مطلوبی برای اعمال دیپلماسی رسانه‌ای جمهوری اسلامی ایران و معاونت صدای رسانه ملی در سطح جهان است. بخش بین‌الملل جشنواره فرصت بزرگی برای شبکه‌سازی برون مرزی محسوب می‌شود.


کارگاه‌های آموزشی بین‌المللی با حضور اساتیدی از کشور‌های مختلف برگزار شود
سوهانی در پاسخ به این سوال که چه برنامه و پیشنهادی برای بین‌المللی شدن جشنواره پژواک پیشنهاد می‌کنید؟ گفت: اختصاص بخش ویژه بین‌الملل و دعوت از چهره‌های شاخص و برتر شبکه‌های رادیویی جهان برای حضور در این رویداد، همچنین راه‌اندازی کارگاه‌های آموزشی بین‌المللی با حضور اساتیدی از کشور‌های مختلف و یک بازار تخصصی برای هم‌افزایی و تبادل آثاردر پربار کردن و حرفه‌ای‌تر کردن جشنواره بسیار موثر است.


رادیو کارکرد ویژه‌ای در توسعه مفهوم سرمایه اجتماعی ایفا می‌کند
مدیرکل هنر‌های نمایشی و رادیو نمایش درباره نقش رادیو در تقویت اعتماد عمومی و افزایش سرمایه اجتماعی گفت: در معادلات حکمرانی، توسعه و پیشرفت در عصرجدید، در کنار سرمایه‌های انسانی و اقتصادی، سرمایه دیگری به نام «سرمایه اجتماعی» (social capital نیز مورد توجه قرار گرفته است. سرمایه اجتماعی یا بُعد معنوی یک اجتماع، میراثی تاریخی و فرهنگی است که از طریق تشویق افراد به همگرایی و مشارکت در تعاملات اجتماعی، قادر است به حل میزان بیشتری از معضلات و تعارضات موجود در اجتماع، فائق آید و حرکت به سوی رشد وتوسعه شتابان و متوازن اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و ... را امکان‌پذیر سازد. برخی از ابعاد، جنبه‌ها و مصداق‌های سرمایه اجتماعی عبارتند از: اعتماد، صداقت، حُسن‌تفاهم، سلامتی نفس، همدردی، دوستی، همبستگی، فداکاری و غیره. بدون شک رادیو به عنوان رسانه‌ای گرم، فاخر و عمیق با تنوع مخاطب اختصاصی و تخصصی نقش و کارکرد ویژه‌ای در روند شکل‌گیری این ارزش‌ها، هنجارها، رشد و توسعه مفهوم سرمایه اجتماعی ایفا می‌کند.

منبع: خبرگزاری دانشجو

کلیدواژه: رادیو جشنواره پژواک حوزه مستند مستند سازی هنر های نمایشی و رادیو نمایش بین المللی شدن جشنواره برنامه سازی سرمایه اجتماعی مستند رادیویی حوزه مستند برنامه سازان جشنواره ها

درخواست حذف خبر:

«خبربان» یک خبرخوان هوشمند و خودکار است و این خبر را به‌طور اتوماتیک از وبسایت snn.ir دریافت کرده‌است، لذا منبع این خبر، وبسایت «خبرگزاری دانشجو» بوده و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه درخواست حذف این خبر را دارید، کد ۳۶۶۹۲۹۵۴ را به همراه موضوع به شماره ۱۰۰۰۱۵۷۰ پیامک فرمایید. لطفاً در صورتی‌که در مورد این خبر، نظر یا سئوالی دارید، با منبع خبر (اینجا) ارتباط برقرار نمایید.

با استناد به ماده ۷۴ قانون تجارت الکترونیک مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۱۷ مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.

خبر بعدی:

یک برنامه رادیویی مرا به زندگی برگرداند

  عصمتی در نخستین شب از برنامه، مثنوی زیبایی را درباره پدرش خواند که کارگر معدن بوده است. این شعر به‌سرعت در فضای مجازی چرخید و مورد توجه قرار گرفت. گفته می‌شود این شعر بیش از دو میلیون بار دیده و به اشتراک گذاشته شده است. از عصمتی که به واسطه این استقبال از شعرش، به‌عنوان شاعر برگزیده مردمی‌ برنامه «سرزمین شعر» انتخاب شد، دو کتاب «بی‌چشمداشت» در انتشارات شهرستان ادب و «بریل‌های ناگزیر» در نشر ناهونته منتشر شده است. با این شاعر نابینا و موفق گفت‌و‌گو کرده‌ایم و او درباره زندگی خود و سختی‌هایش گفته است. 

در ابتدای گفت‌وگو از خودتان و زندگی‌تان بگویید و این‌که چگونه درگیر بیماری و سپس نابینا شدید؟
من متولد روستای شوریده سرخس هستم که کار اغلب مردم آن کشاورزی و دامداری است. در نزدیکی روستای ما، روستای دیگری است به نام معدن‌ آق‌دربند که در آن یک معدن زغال‌سنگ وجود دارد. پدر من در این معدن استخدام شد و ما به این روستا مهاجرت کردیم و من بزرگ‌شده این روستا هستم. تا بهمن ۱۳۶۵ و در زمانی که کلاس پنجم دبستان بودم، به بیماری مننژیت مبتلا شدم و کارم به بیمارستان کشید. در اثر این بیماری به افت بینایی دچار شدم و ظرف پنج، شش ماه، بینایی من از ۱۰۰ به صفر رسید و همین مسأله باعث شد که خانه‌نشین شوم و در این مدت پیگیر روند درمان هم بودیم اما افاقه‌ای نکرد و دکترها مرا جواب کردند. بعد از این‌که بحث ادامه تحصیل در مدارس نابینایان پیش آمد، خودم در ابتدا مقاومت می‌کردم، چون حاضر به پذیرش این جریان نبودم و نمی‌توانستم بپذیرم که دیگر نمی‌توانم ببینم. من آن زمان رادیو زیاد گوش می‌کردم و یک بار که با یک نابینای موفق در رادیو مصاحبه می‌کردند، انگیزه ادامه تحصیل در من به وجود آمد. در حقیقت یک برنامه رادیویی مرا به زندگی برگرداند. آقای دکتر گلزاری در برنامه جنگ جوان هر هفته یک شخصیت موفق را به برنامه می‌آورد. یک روز با آقای دکتر مسعود گلچین که دانشجوی نابینای دکترای جامعه‌شناسی بود، مصاحبه کرد. وقتی این مصاحبه را می‌شنیدم، مادرم هم در کنارم نشسته بود و چای می‌خوردیم، مادرم به من گفت تو هم می‌توانی مانند این فرد موفق باشی و آنجا بود که این قضیه را پذیرفتم و تصمیم به ادامه تحصیل گرفتم؛ البته مدرسه نابینایان مشهد امکانات شبانه‌روزی نداشت و برای ما که از شهرستان آمده بودیم، امکان درس خواندن در این مدرسه نبود برای همین به مدرسه شهید محبی تهران رفتم و تا سال دوم دبیرستان در آنجا بودم و سوم و چهارم دبیرستان را در مشهد خواندم و بعد در دانشگاه بیرجند قبول شدم و تا مقطع کارشناسی ارشد ادبیات درسم را پیش بردم. جالب این است که ۱۴ سال بعد در یک همایش ویژه دانشجویان و دانش‌آموختگان نابینایان موفق در شیراز همین آقای دکتر گلچین را ملاقات کردم و وقتی این جریان را برایش تعریف کردم، خیلی برایش جالب بود. 

با شرایطی که داشتید احتمالا درس خواندن برای‌تان خیلی هم سخت بوده است؟
شروع کار در مدارس نابینایان برای من خیلی سخت بود چرا که من خط بریل بلد نبودم و همزمان باید این خط را یاد می‌گرفتم و درس را هم گوش می‌کردم. وقتی هم که خط را یاد گرفتم، دستم کند بود و به سرعت بچه‌هایی که تا کلاس پنجم بریل خوانده بودند، نمی‌رسیدم ولی کم‌کم با ممارست زیاد این قضیه برایم عادی شد. در دانشگاه هم در سال اول کار برای نابینایان خیلی سخت می‌شود چرا که منابع درسی به خط بریل نیست و باید جزوات را از بچه‌ها بگیریم و بدهیم به گویندگانی که جزوات را بخوانند. یادم هست سه ضبط صوت به خوابگاه دانشجویان برده و در اتاق‌ها توزیع کرده بودم و دوستان همان طور که یادداشت‌برداری می‌کردند، می‌خواندند یا جزواتی که در دانشگاه‌های دیگر صوتی شده بود، تهیه می‌کردیم. به این صورت خوراک مطالعاتی خود را تهیه می‌کردیم.

خود من چند گزارش درباره کتابخانه‌های نابینایان تهیه کرده‌ام و در آنها همیشه نابینایان از کمبود منابع ادبی یا متون دانشگاهی و درسی گلایه داشته‌اند؛ برای حل این مشکل چه کاری می‌شود کرد؟
شاید یکی از ساده‌ترین کارها این است که منابعی مشخص شود. استادان معمولا منابع مختلفی را معرفی می‌کنند و دانشجویان مجبورند آن منبع استاد را تهیه کنند که امکان دارد، به نسخه صوتی یا بریل تبدیل نشده باشد. اگر چند منبع مشخص از طرف وزارت علوم برای درس‌های مختلف مثلا  گلستان، حافظ و...مشخص شود، راحت‌تر می‌شود این منابع را ضبط کرد‌ یا دانشجویانی که این درس‌ها را ضبط و به نسخه صوتی تبدیل کرده‌اند، راحت‌تر می‌توانند آن منابع را با هم تبادل کنند. البته امروزه با پیشرفت فناوری و پیام‌رسان‌های موجود، سایت‌های زیادی هستند که کتاب‌های درسی و غیردرسی زیادی به صورت صوتی در آنها وجود دارد اما باز هم نیاز به صوتی شدن منابع بیشتر و در اختیار قرار گرفتن آنها ا‌حساس می‌شود.

در مشهد کتابخانه ویژه معلولان وجود دارد؟
در مشهد کتابخانه مرکزی مشهد که به تازگی هم افتتاح شده است، بخش ویژه خط بریل و هم کتاب صوتی و همچنین کتابخانه دکتر شریعتی دانشگاه فردوسی و آزاد، بخش کتابخانه گویا هم با چند هزار عنوان کتاب داریم در این زمینه شکر خدا. در سال‌های اخیر دسترسی به کتاب‌های صوتی راحت‌تر و بیشتر شده است.

از این بگویید که شعر و شاعری چگونه برای شما آغاز شد؟
همان سال‌هایی که تهران بودم حوالی سال دوم با راهنمایی معلمان نابینا و به‌خصوص یکی از آنها که شاعر بود، به شعر علاقه‌مند شدم. شاید یکی از دلایلش، آن همه دوری از خانواده و دلتنگی بود. از اول مهر تا پایان اسفند به ما اجازه مرخصی نمی‌دادند و این غربت، دوری از خانواده باعث شد برای خودم چیزهایی بنویسم. ضمن این‌که اندوه نابینایی برای من بیشتر بود، چون نابینایی برای من پیش آمده بود و نسبت به بقیه بچه‌ها که عمدتا نابینای مادر‌زاد بودند، پذیرفتن آن برایم سخت‌تر بود. همه این مسائل دست‌به‌دست هم داد که بنویسم؛ ضمن این‌که رادیو هم زیاد می‌شنیدم و اطلاعاتم زیاد بود. همان زمان انشای من نسبت به بقیه بچه‌ها خیلی بهتر بود و مورد تشویق معلمان ادبیات قرار می‌گرفتم، همین اطلاعات عمومی ‌به من کمک کرد و شاید از همان اولین شعری که درباره رنگ‌ها نوشتم، رنگ‌ها برای خودم و برای دیگر دوستان نابینایم ترجمه کردم. البته شعر ساده‌ای بود:
آسمانی رنگ زیبای رجاست
قرمز احساس گل عاطفه‌هاست
شعری بود که می‌خواستم تسکینی برای خودم باشد و ندیدن را این‌گونه جبران و خودم را قانع کنم. وقتی سوم راهنمایی بودم در منطقه ۵ تهران شعرم رتبه آورد و به مرحله استانی راه پیدا کرد و این باعث شد مصمم شوم تا شعر را جدی ادامه دهم. همان مدرسه بخشی به اسم هنرکده داشت که خانم نیک‌پور مسئول آن بود. او خانم معلم شاعری بود که بچه‌های  دارای استعداد ادبی و هنری را شناسایی می‌کرد و برای‌شان کلاس‌ می‌گذاشت. روزنامه اطلاعات در آن زمان صفحه‌ای به نام معلولان داشت که این خانم معلم آثار بچه‌ها را تصحیح و در روزنامه منتشر می‌کرد. اینها باعث شد انگیزه‌های جدی‌تری در من ایجاد شود و وقتی هم به مشهد آمدم، حضور در انجمن‌های ادبی و آشنایی با استاد کاظمی‌ باعث شد کار را جدی‌تر بگیرم.

آیا امروز بین نابینایان، توجه به شعر و شاعری به صورت جدی دنبال می‌شود؟ 
اتفاقا سال گذشته اولین همایش نگاه سپید ویژه شاعران نابینا و کم‌بینا در یزد برگزار شد که شاعران حضور پررنگی در این همایش داشتند و سطح آثارشان هم خیلی خوب بود، به‌ویژه حضور شاعران خانم خیلی پررنگ بود به گونه‌ای که شش نفر از هشت نفر برگزیده، شاعران خانم بودند. معلوم بود با شعر به‌خوبی آشنا هستند و نسبت به گذشته که شاعران نابینا سعی می‌کردند فقط برای خودشان یا به قول معروف برای دل خودشان بنویسند و شعرشان را جایی بازتاب نمی‌دادند؛ الان از آن فضا چند گام جلوتر آمده‌اند و در جشنواره‌هایی اینچنین شرکت می‌کنند و می‌شود انتظار داشت سال‌های بعد شعرهای خیلی خوبی از آنها شنید.

سرزمین شعر و حضورتان در این برنامه بگویید.
سرگروه‌ها در انتخاب افراد تعیین‌کننده بودند و لطف آقای دکتر اکرامی ‌شامل حال من شد و ایشان مرا دعوت کردند و من هم با افتخار پذیرفتم و اولین شعری که در آنجا خوانده شد، شعر «پدرم را خدا بیامرزد» من بود که تجربه شخصی من و شعری درباره پدرم بود که معدن و زغال و دیگر واژه‌هایی را که عمری با آنها زیسته بودم بیان می‌کرد و خدا را شکر با استقبال هم رو‌به‌رو شد.

قبلا فکر می‌کردید مورد پسند مردم واقع شود؟
جاهایی که این شعر را خوانده بودم بازتاب‌های خیلی خوبی دریافت کرده بودم اما نه در این حد، انتظار این‌که این شعر این‌قدر فراگیر شود و بازتاب پیدا کند را نداشتم.شعر دیگری که در این برنامه خواندم، شعر «خودم را می‌بینم با من از راه نگویید» درباره مشکلات معلولان در جامعه بود که این شعر در جامعه معلولان بازخورد خیلی زیادی داشته است و خودم دیده‌ام در مراسم مختلف و معمولا در روز جهانی عصای سپید این شعر را به‌صورت سرود یا دکلمه اجرا کرده‌اند و به قول یکی از دوستان این شعر، شعر ملی نابینایان شده است. یکی از دوستان به من می‌گفت در تاجیکستان بین نابینایان آنجا هم این شعر بازتاب پیدا کرده است.

استفاده از فرصت حضور در رسانه برای طرح مشکلات معلولان 
دوستانی که در این برنامه حضور داشتند، ۶۳ نفر شاعر بودند که شعر‌های عاشقانه و اجتماعی خوبی داشتند و اگر من هم مانند آنها شعر می‌خواندم، کار خاصی نکرده و حرف متفاوتی بیان نکرده بودم در حالی‌که دوست داشتم حرفی از جنس خودم بیان کنم که هم شعر باشد و هم بازتاب‌دهنده جامعه‌ای که به آن تعلق دارم، مثلا شعر سومی که در برنامه خواندم، شعری برای «لویی بریل» بود که واقعا همیشه فکر می‌کنم باید ادای دینی به چنین شخصی که جهان نابینایان را روشن کرده است، بکنم. به آقای دکتر اکرامی ‌گفتم حتی اگر حذف هم بشوم دوست دارم این شعر خوانده شود به این دلیل که می‌خواهم به شخصیتی که سرنوشت نابینایان جهان را عوض کرد، ادای دین کنم. یا شعر قبل از آن که کلا فضای مربوط به معلولان و نابینایان داشت، می‌دانستم اگر این شعر را نخوانم، دوستان معلوم و نابینای من این انتقاد را خواهند داشت که اگر دیگران شعر عاشقانه و اجتماع بخوانند و شما هم همان کار را بکنی، کار خاصی نکرده‌ای در صورتی‌که می‌توانستی در کنار حضورت مسائل ما را هم مطرح ‌کنی و من هم همین کار را کردم. شاید اگر به مرحله بعد می‌رسیدم رباعی‌هایی برای رودکی شاعر نابینا و پدر شعر فارسی می‌خواندم.

چند رباعی از موسی عصمتی
 
گل داده جهان فارسی بعد از تو

برای پرچمدار و پدر شعر فارسی (رودکی جان)
سرگشته و گنگ و مات برگشت امیر
بی‌آن‌همه سور و سات برگشت امیر
آن روز که دلتنگ بخارا بودیم 
با شعر تو از هرات برگشت امیر 
 
آن روز شکوه لحظه‌ها را دیدیم 
ما رنگ خدایی صدا را دیدیم 
از پنجره بسته‌ چشمت در شب
ما معجزه‌ سبز خدا را دیدیم 
 
چون ماه، به سمت آسمان برگشتیم 
چون سرو، به باغ و بوستان برگشتیم 
با نغمه‌ رود بی‌کرانت ای مرد
ما تا لب جوی مولیان برگشتیم 
 
تو آینه را دوباره جاری کردی
با نغمه‌ رود بی‌قراری کردی 
تو سرو بلند فارسی را هر روز 
با شعر و ترانه آبیاری کردی 
 
این سرو بلند و شاد مدیون تو است
این شعر پر از نماد مدیون تو است
هرچند پی‌افکند بنایی چون کوه 
فردوسی پاک‌زاد مدیون تو است
 
در کوه هنوز هم صدایت باقی‌ست 
پژواک تمام لحظه‌هایت باقی‌ست 
در سنگ‌ترین نشانه‌های تاریخ 
دیدیم هنوز رد پایت باقی‌ست 
 
 گل داده جهان فارسی بعد از تو
روشن شده جان فارسی بعد از تو 
هر روز پر از گزاره‌های عشق است 
دستور زبان فارسی بعد از تو
 
با تو غزل و سرود جاری شده است
بغضی که شکسته بود جاری شده است 
آموی زلال فارسی در این دشت 
از جانب پنجرود جاری شده است 
 
حالا غزل و ترانه‌ها رویایی‌ست 
موسیقی رودخانه‌ها رویایی‌ست 
از دشت سرخس تا خجند و پروان 
چون شعر تو، عاشقانه‌ها رویایی‌ست 
 
خوش‌باش که خار سیم‌ها گل شده است 
این مرز، بدل به جاده و پل شده است 
نام همه‌ برادران جانی
تهران و دوشنبه‌جان و کابل شده‌ است 

دیگر خبرها

  • نگاه خلاقانه در ساخت مستند رادیویی تاثیرگذار است
  • این برنامه‌ها را حتما بشنوید/ ضیافت کتاب خوان‌ها در رادیو
  • کتابخانه‌ای به گستره صدا
  • یکپارچه‌سازی ۶۵ هزار هکتار زمین کشاورزی به سرمایه‌گذار چینی واگذار شد
  • کتابخانه ای به گستره صدا
  • تبلیغات گل درشت در تلویزیون، سینما و شبکه نمایش خانگی به مرز فاجعه رسیده است/ تلویزیون شفاف‌سازی کند
  • برگزاری جشنواره سیلینگ در ساحل جزیره هرمز
  • تندیس‌های طلایی در دست راویان حقیقت
  • راهیابی دو اثر از رادیو کیش به مرحله نهایی سومین جشنواره ملی پژواک
  • یک برنامه رادیویی مرا به زندگی برگرداند